Kızım Nadire, belediyenin yakınında bir hediyelik eşya dükkânında çalışıyordu. Öğle yemeği için eve gelmişti. Sonra tekrar işine gitmek için hazırlandı. Küçücük torunum Fatma Nur, ‘Teyzecik beni de götür’ diye yalvardı. Annesi Kübra ile birlikte torunumun başına kırmızı kurdeleyi bağladık. Sonra giyinip kuşanıp teyzesi ile gittiler. Teyzesi aldı kucağına onu. Biraz sonra gümbür etti. Yer gök inledi. Hemen dışarı fırladım, peşlerinden gittim. Kızımla torunumun cesetlerini gördüm. Birbirlerine sarılıp gittiler. Yavrularım kucak kucağa gittiler. Ceset parçalarını, kollarını topladım. Yumuşacık kolları vardı. Her yerde parçalanmış cesetler vardı. Patlamanın olduğu yerde sular fışkırıyordu. Arabalar parçalanmıştı.” Döne nine, “Bu zalimliği bir daha bize gösterme.” diye Allah’a yalvarırken, gözyaşları içerisinde, “Savaş etmedik. Biz kime ne yaptık? Ne ettim yavrum? Ateşler yandı. Boşu boşuna gitti yavrularım.” diyor.
Tüylerim diken diken oldu
